نی نامه

بشنو اين نى چون حكايت مى‏كند                      از جدايى‏ها شكايت مى‏كند

كز نيستان تا مرا ببريده‏اند                              در نفيرم مرد و زن ناليده‏اند

سينه خواهم شرحه شرحه از فراق                    تا بگويم شرح درد اشتياق‏

هر كسى كاو دور ماند از اصل خويش               باز جويد روزگار وصل خويش‏

من به هر جمعيتى نالان شدم                           جفت بد حالان و خوش حالان شدم‏

هر كسى از ظن خود شد يار من                      از درون من نجست اسرار من‏

سر من از ناله‏ى من دور نيست                       ليك چشم و گوش را آن نور نيست‏

تن ز جان و جان ز تن مستور نيست                 ليك كس را ديد جان دستور نيست‏

آتش است اين بانگ ناى و نيست باد                 هر كه اين آتش ندارد نيست باد

آتش عشق است كاندر نى فتاد                         جوشش عشق است كاندر مى‏فتاد

نى حريف هر كه از يارى بريد                       پرده‏هايش پرده‏هاى ما دريد

همچو نى زهرى و ترياقى كه ديد                     همچو نى دمساز و مشتاقى كه ديد

نى حديث راه پر خون مى‏كند                          قصه‏هاى عشق مجنون مى‏كند

محرم اين هوش جز بى‏هوش نيست                  مر زبان را مشترى جز گوش نيست‏

در غم ما روزها بى‏گاه شد                              روزها با سوزها همراه شد

روزها گر رفت گو رو باك نيست                     تو بمان اى آن كه چون تو پاك نيست‏

هر كه جز ماهى ز آبش سير شد                      هر كه بى‏روزى است روزش دير شد

درنيابد حال پخته هيچ خام                             پس سخن كوتاه بايد و السلام‏

بند بگسل، باش آزاد اى پسر                          چند باشى بند سيم و بند زر

گر بريزى بحر را در كوزه‏اى                         چند گنجد قسمت يك روزه‏اى‏

كوزه‏ى چشم حريصان پر نشد                         تا صدف قانع نشد پر در نشد

هر كه را جامه ز عشقى چاك شد                      او ز حرص و عيب كلى پاك شد

شاد باش اى عشق خوش سوداى ما                   اى طبيب جمله علتهاى ما

اى دواى نخوت و ناموس ما                           اى تو افلاطون و جالينوس ما

جسم خاك از عشق بر افلاك شد                       كوه در رقص آمد و چالاك شد

عشق جان طور آمد عاشقا                              طور مست و خر موسى صاعقا

با لب دمساز خود گر جفتمى                           همچو نى من گفتنيها گفتمى‏

هر كه او از هم زبانى شد جدا                         بى‏زبان شد گر چه دارد صد نوا

چون كه گل رفت و گلستان در گذشت                نشنوى ز ان پس ز بلبل سر گذشت‏

جمله معشوق است و عاشق پرده‏اى                   زنده معشوق است و عاشق مرده‏اى‏

چون نباشد عشق را پرواى او                         او چو مرغى ماند بى‏پر، واى او

من چگونه هوش دارم پيش و پس                    چون نباشد نور يارم پيش و پس‏

عشق خواهد كاين سخن بيرون بود                   آينه غماز نبود چون بود

آينه‏ت دانى چرا غماز نيست                           ز انكه زنگار از رخش ممتاز نيست‏