قافيه انديشم و دل دار من        

                       گويدم منديش جز ديدار من

خوش نشين اى قافيه انديش من            

            قافيهى دولت تويى در پيش من

حرف چه بود تا تو انديشى از آن          

           حرف چه بود خار ديوار رزان

حرف و صوت و گفت را بر هم زنم            

     تا كه بىاين هر سه با تو دم زنم

با چند بيت از مولانا دوري اين چند وقت رو مي خوام جبران كنم

شرح اين بگذارم و گيرم گله        

                   از جفاى آن نگار ده دله

نالم ايرا نالهها خوش آيدش        

                     از دو عالم ناله و غم بايدش

چون ننالم تلخ از دستان او           

                  چون نيم در حلقهى مستان او

چون نباشم همچو شب بىروز او          

           بىوصال روى روز افروز او

ناخوش او خوش بود در جان من         

             جان فداى يار دل رنجان من

عاشقم بر رنج خويش و درد خويش        

          بهر خشنودى شاه فرد خويش

خاك غم را سرمه سازم بهر چشم       

               تا ز گوهر پر شود دو بحر چشم

اشك كان از بهر او بارند خلق        

                 گوهر است و اشك پندارند خلق

من ز جان جان شكايت مىكنم              

           من نيم شاكى روايت مىكنم

عید شما مبارک